கலை சொல்லும் கதைகள் · பகுதி 1 

சுழலும் கம்பு சொல்லும் வீரக்கதை! இம்மாதக் கலை: சிலம்பம் 

நான் சிலம்பம் பேசுகிறேன்!

சுழலும் கம்புக்குள் ஒளிந்திருக்கும் என் வீரக்கதையைக் கேட்கிறீர்களா?

“சுழன்று வரும் என் கம்பின் ஓசை கேட்கிறதா?

அது வெறும் மூங்கில் கம்பு காற்றைக் கிழிக்கும் சத்தமல்ல… பல தலைமுறைகளாகத் தமிழர்களின்

வீரத்தையும், தன்னம்பிக்கையையும், பண்பாட்டையும் சுமந்து வரும் என் இதயத் துடிப்பு!

நான் யார் தெரியுமா?

நான்தான் சிலம்பம்! தமிழர் மண்ணில் பிறந்து, வீரர்களின் கரங்களில் வளர்ந்து, இன்று உங்கள்

தலைமுறையைத் தேடி வந்திருக்கும் பழமையான தற்காப்புக் கலை!

என் பிறப்பின் கதை!

என் கதை இன்று நேற்று தொடங்கியதல்ல. பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே, தமிழர் வாழ்வோடு

பின்னிப் பிணைந்திருந்தேன்.

மனிதன் தன்னைப் பாதுகாத்துக்கொள்ள வேண்டிய சூழலில், கையில் கிடைத்த கம்பு அவனுக்குத்

துணையானது. காலப்போக்கில் அந்தக் கம்பைக் கையாளும் முறைகள் பயிற்சியாகவும், தற்காப்பு

நுட்பங்களாகவும் வளர்ந்தன.

காடுகளிலும் வயல்வெளிகளிலும் தொடங்கிய என் பயணம், போர்க்கலைப் பயிற்சிகளிலும் வீர

விளையாட்டுகளிலும் தொடர்ந்தது.

என்னைக் கற்றவர்கள் கம்பைச் சுழற்ற மட்டும் கற்றுக்கொள்ளவில்லை. எதிரியின் அசைவைக்

கவனிக்கவும், தங்களைத் தற்காத்துக்கொள்ளவும், சரியான நேரத்தில் சரியான முடிவெடுக்கவும்

கற்றுக்கொண்டார்கள்.

அன்று நான் வெறும் விளையாட்டல்ல. வீரத்தின் அடையாளம்!

நான் பெருமையுடன் வாழ்ந்த காலம்!

ஒரு காலத்தில் என் பெயரைச் சொன்னாலே வீரர்களின் கண்களில் உற்சாகம் பிறக்கும்!

கிராமத் திருவிழாக்களில் என் கம்புகள் சுழன்றன. மக்கள் வட்டமிட்டு நின்று என் ஆட்டத்தை

ரசித்தார்கள். ஆசான்கள் தங்கள் மாணவர்களுக்குக் காலடி முறைகளையும், தாக்குதல் மற்றும்

தற்காப்பு உத்திகளையும் கற்றுக்கொடுத்தார்கள்.

கம்பின் ஒவ்வொரு சுழற்சியிலும் வேகம் இருந்தது. ஒவ்வொரு காலடியிலும் சமநிலை இருந்தது.

ஒவ்வொரு அசைவிலும் கட்டுப்பாடு இருந்தது.

என்னைப் பயின்றவர்கள் உடல் வலிமையை மட்டும் நம்பவில்லை. மன உறுதியையும்,

கவனத்தையும், ஒழுக்கத்தையும் வளர்த்துக்கொண்டார்கள்.

கையில் கம்பு இருந்தாலும், அதை எப்போது பயன்படுத்த வேண்டும், எப்போது பயன்படுத்தக்கூடாது

என்பதையும் என் ஆசான்கள் கற்றுக்கொடுத்தார்கள்.

அதுதான் என் உண்மையான பெருமை!

என் கம்பின் ஓசை மெல்ல மறைந்தது…

ஆனால் காலம் எப்போதும் ஒரே மாதிரி இருப்பதில்லையே!

போர்முறைகள் மாறின. புதிய ஆயுதங்கள் வந்தன. ஆட்சிகளும் வாழ்க்கை முறைகளும் மாறின.

காலனித்துவ ஆட்சிக் காலத்தின் மாற்றங்களும், பின்னர் வந்த நவீன வாழ்க்கையும் என் பயிற்சிப்

பரப்பைக் குறைத்தன. ஒரு காலத்தில் பலரின் அன்றாட வாழ்வில் இடம்பிடித்திருந்த நான், சில

இடங்களில் திருவிழாக்களிலும் நிகழ்ச்சிகளிலும் மட்டுமே காணப்படும் கலையாக மாறினேன்.

கம்பு சுழன்ற மைதானங்கள் அமைதியடைந்தன.

ஆசான்களின் குரல்கள் குறைந்தன.

என்னைக் கற்றுக்கொள்ள ஆர்வமாக வந்த இளைஞர்களின் எண்ணிக்கையும் பல இடங்களில்

குறைந்தது.

'என்னை அடுத்த தலைமுறைக்கு யார் எடுத்துச் செல்வார்கள்?' என்று எண்ணிய நாட்களும் உண்டு.

ஆனால் நான் முற்றிலும் மறைந்துவிடவில்லை!

சில கிராமங்களிலும் பயிற்சிக் கூடங்களிலும் என்னை உயிரோடு வைத்திருந்த ஆசான்கள்

இருந்தார்கள். அவர்கள் தங்கள் மாணவர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்தார்கள். அந்த மாணவர்கள்

மற்றவர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்தார்கள்.

அப்படித்தான் என் கம்பின் ஓசை தலைமுறை தலைமுறையாகத் தொடர்ந்தது.

மீண்டும் சுழலத் தொடங்கிய என் கம்பு!

இன்று என்னைப் பார்க்கும்போது மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறது!

பள்ளி மாணவர்கள், இளைஞர்கள், பெண்கள் எனப் பலரும் ஆர்வத்துடன் என்னைக்

கற்றுக்கொள்கிறார்கள். பயிற்சிப் பள்ளிகளிலும் போட்டிகளிலும் கலாச்சார நிகழ்ச்சிகளிலும்

மீண்டும் என் கம்புகள் சுழல்கின்றன.

ஒரு சிறுமி தன்னம்பிக்கையுடன் கம்பைச் சுழற்றும்போதும், ஒரு சிறுவன் முதல் முறையாகச்

சரியான காலடி முறையைக் கற்றுக்கொள்ளும்போதும், நான் மீண்டும் பிறப்பதுபோல்

உணர்கிறேன்!

ஆனால் உங்களிடம் ஒன்று கேட்க விரும்புகிறேன்…

என்னை ஏன் அடுத்த தலைமுறைக்குக் கற்றுக்கொடுக்க வேண்டும்?

வெறும் போட்டிகளில் பதக்கம் வெல்வதற்காகவா? மேடைகளில் கைதட்டல் பெறுவதற்காகவா?

இல்லை!

என்னைக் கற்றுக்கொள்ளும் குழந்தைகளுக்கு உடல் ஒருங்கிணைப்பும், சமநிலையும், வேகமும்

வளரும். தொடர்ந்து பயிற்சி செய்வதால் பொறுமை, கவனம், ஒழுக்கம், தன்னம்பிக்கை

ஆகியவற்றையும் வளர்த்துக்கொள்ள முடியும்.

தற்காப்பு என்பது மற்றவர்களைத் தாக்குவதல்ல; ஆபத்தை உணர்ந்து தன்னைப்

பாதுகாத்துக்கொள்வதும், தேவையற்ற மோதல்களைத் தவிர்ப்பதும்தான் என்பதை நான்

கற்றுக்கொடுக்கிறேன்.

அதையும்விட முக்கியமாக, என் வழியாக ஒரு குழந்தை தன் முன்னோர்களின் அறிவையும், தமிழர்

பண்பாட்டையும் அறிந்துகொள்கிறது.

என் அடுத்த அத்தியாயத்தை எழுதப்போவது யார்?

இன்று உங்கள் முன் நான் ஒரு வேண்டுகோளுடன் நிற்கிறேன்.

உங்கள் குழந்தைகளுக்கு நவீன விளையாட்டுகளைக் கற்றுக்கொடுங்கள். புதிய

தொழில்நுட்பங்களையும் அறிமுகப்படுத்துங்கள். உலகின் பல கலைகளையும் கற்றுக்கொள்ள

ஊக்குவியுங்கள்.

அதே நேரத்தில், உங்கள் மண்ணில் பிறந்த என்னையும் அறிமுகப்படுத்துங்கள்!

ஒரு முறை என் கம்பை அவர்கள் கையில் கொடுத்துப் பாருங்கள்.

முதல் நாள் தடுமாறும் கால்கள், பயிற்சியால் உறுதியாகும். மெதுவாகச் சுழலும் கம்பு,

நாளடைவில் வேகம் பெறும். தயக்கத்துடன் நிற்கும் குழந்தை, தன்னம்பிக்கையுடன் நிமிர்ந்து

நிற்கும்.

அந்த மாற்றத்தில்தான் என் வெற்றி இருக்கிறது!

நான் கடந்த காலத்தின் நினைவாக மட்டும் வாழ விரும்பவில்லை.

நாளைய தலைமுறையின் வாழ்க்கையிலும் இடம்பிடிக்க விரும்புகிறேன்.

நான் அருங்காட்சியகத்தில் வைக்கப்படும் பழைய கம்பல்ல. அடுத்த தலைமுறையின் கைகளில்

சுழலக் காத்திருக்கும் உயிருள்ள கலை!

என் கதை இன்னும் முடியவில்லை…

ஒரு குழந்தை கம்பை எடுத்துச் சுழற்றும் ஒவ்வொரு முறையும், என் கதையில் ஒரு புதிய

அத்தியாயம் தொடங்குகிறது!

என் பெயர் சிலம்பம்!

என்னைப் பழகுங்கள்… என்னைப் பாதுகாத்திடுங்கள்… அடுத்த தலைமுறைக்கும் எடுத்துச்

செல்லுங்கள்!

ஏனெனில், என் கம்பு சுழலும் வரை தமிழர்களின் வீரக்கதையும் தொடர்ந்து ஒலித்துக்கொண்டே

இருக்கும்!

— இப்படிக்கு, உங்கள் சிலம்பம்.